Eka Kurniawan - Piękno to bolesna rana

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Piękno to bolesna rana (Cantik itu Luka) Autor: Eka Kurniawan Ilość stron: 520 Wydawnictwo: Literackie Rok wydania: 2016 Cena: 49,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-12-12 Ocena: 60/100

Dewi Ayu wie doskonale, Ĺźe uroda potrafi być ĹşrĂłdłem nieszczęścia. Uświadomiła jej to wojna, ktĂłra wkroczyła w Ĺźycie tyleĹź niespodziewanie, co definitywnie. WywĂłzki, więzienie, walki okupantĂłw z partyzantami, rozdzielane rodziny i konfiskowane majątki. W burzliwym tyglu historii znalazło się jednak miejsce, o ktĂłre dbała kaĹźda walcząca formacja – burdel. Odkąd kobieta trafiła tam po raz pierwszy, minęło wiele lat. Od tamtego czasu jest uwielbiana przez mężczyzn szukających w jej ramionach słodkiego zapomnienia. Nie ma w mieście człowieka, ktĂłry by jej nie znał, nie kochał lub nie nienawidził. KaĹźda z jej trzech cĂłrek, jedna piękniejsza od drugiej, podzieliła los matki. Jak mawia Dewi Ayu: „nie ma gorszego przekleństwa od rodzenia ładnych kobiet w świecie mężczyzn zajadłych jak goniące się psy”. Gdy więc kobieta zachodzi w ciążę czwarty raz, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i rzuca klątwę. WkrĂłtce miasto obiega wieść o narodzinach potwora…

Realizm magiczny okazał się niezwykle popularnym nurtem, po części łącząc w sobie „powaĹźną” literaturę piękną z „popową” fantastyką. Biorąc zaś pod uwagę przyprawienie całości odrobiną (albo nawet większą dawką) egzotyki, mamy do czynienia z przepisem na murowany sukces. Czy aby jednak na literackiej niwie, czy „tylko” marketingowej?

Niespecjalnie kojarzę, bym miał kiedykolwiek do czynienia z literaturą rodem z Indonezji, ba, również wiedza o tym kraju sprowadza się do podstawowych faktów geograficznych czy historycznych, ograniczając się raczej do podstawowych danych z okresu kolonializmu, jak też nazwisk w rodzaju Sukarno czy Suharto. Choćby z tego więc względu recenzowana książka jawi się atrakcyjnie.



Tak naprawdę jednak już po lekturze pierwszych stron czytelnik jest w stanie uświadomić sobie, czy całość go zajmie, czy też raczej będzie się ku niej przymuszać. Dawka nieprawdopodobieństw i obscenów może się bowiem jawić jako mur nie do przeskoczenia.

Książce raczej bliĹźej do „Rzeczy o moich smutnych dziwkach” niĹşli „Stu lat samotności” czy „Miłości w czasach zarazy”, nie budzi jednak wątpliwości fakt wzorowania się na twĂłrczości kolumbijskiego patrona danego nurtu literackiego. Nie sposĂłb jednak nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe autorowi umknęła zdolność wywaĹźenia proporcji, cechująca piĂłra Marqueza, ktĂłrego subtelność (jakkolwiek bezpretensjonalna) została zastąpiona nachalnością.

Nie oznacza to bynajmniej, iż snuta opowieść jest nużąca czy mało zaskakująca. Kreacja co najmniej kilku postaci jest niebanalna, podobnie jak spotykających je wypadków, właściwych dla wrażliwości zupełnie odmiennej od środkowoeuropejskiej. Całości bliżej jednak raczej bajce (a właściwie baśni) niźli klasycznej beletrystyce.

„Piękno to bolesna rana” nie jest książką zachwycającą, a Halimunda raczej nie stanie się południowoazjatyckim Macondo, choć taki był z wszelkim prawdopodobieństwem zamiar jej autora. Indonezyjski pisarz wykazał samodzielność tam, gdzie lepiej by było podążyć uprzednio wytyczonym szlakiem, odtwĂłrczość rezerwując dla tematĂłw, ktĂłrych nowatorskiego potraktowania wyczekiwał czytelnik. Co nie zmienia faktu, Ĺźe całość aĹź doprasza się jak najszybszego spenetrowania.