Trashowa powieść, która w obłąkańczo zabawny i zarazem śmiertelnie poważny sposób chwyta kawał współczesnej rzeczywistości. Przez karty książki przewijają się osobliwe, choć jakby skądś nam znane postaci: kobiety w rozsypce i bywalcy siłki, wystylizowani mieszczanie i świadome swoich praw małolaty. Widzimy je w najróżniejszych miejscach – w ekskluzywnych mieszkaniach, na wege weselu, w craftowej piekarni i przeznaczonym do rozbiórki hotelu. Postaci te napędzane są przez rozmaite fantazmaty, mniej lub bardziej wygórowane aspiracje i niemożliwe do zaspokojenia pragnienia. Autorka w niepodrabialny i sobie tylko właściwy sposób tropi popkulturowe schematy i językowe klisze tworzące ich sztucznie wygenerowany świat. I hakuje ten świat wyobraźnią, która podpowiada także surrealistyczne scenariusze.
Gwiazda
Doroty Masłowskiej nie tyle zajaśniała na polskim literackim niebie, co wręcz wybuchła z siłą supernowej – jak często bowiem zdarza się, by nastolatka uczęszczająca jeszcze do szkoły średniej publikowała książkę, która mogłaby stać się jedną z lektur w tejże szkole omawianych? Supernowe mają jednak to do siebie, iż swoją moc okazują przez krótką chwilę, co na szczęście nie okazało się przypadłością talentu wspomnianej Pomorzanki, lecz śmiem twierdzić, iż jej blask został przyćmiony przez innych krajowych literatów, i to niekoniecznie noblistów. Czy
„Magiczna rana” stanowi więc powrót na piedestał?
Omawiana książka stanowi w istocie zbiór opowiadań niźli typową powieść, związki pomiędzy poszczególnymi tekstami są dość luźne i właściwie wyobrażalna jest ich lektura w (niemal) dowolnej kolejności. Jest to raczej swoista kronika współczesnej codzienności niźli opowieść z określonym przesłaniem.
W pochodzącym od wydawcy opisie-reklamie rzeczonej pozycji przeczytamy, iż mamy do czynienia z „trashową powieścią” i „śmieciowy” język niewątpliwie stanowi silny znak rozpoznawczy
Masłowskiej. Z jednej strony uszy czytelnika nawykłego do prozy
Prousta w przekładzie
Boya aż krwawią na dźwięk i kadencję tej mowy, z drugiej nie sposób nie zachwycić się lekkością autorki w operowaniu nim, stuprocentowo autentycznie i koherentnie.
Poszczególnym tekstom nie sposób odmówić faktu towarzyszenia im określonego zamysłu, a nawet pewnego przesłania. Uderza jednak wyłaniający się z nich swego rodzaju banał, by nie zacząć operować mocniejszymi frazami o postmodernistycznym nihilizmie.
Nie jest łatwo pisać literatowi o czasach mu współczesnych w sposób, który nie będzie za sobą pociągał szybkiego zestarzenia się jego prozy. I jakkolwiek autorce nie sposób odmówić swego rodzaju maestrii, to chyba jednak osobiście preferuję podejście
Łukasza Orbitowskiego, wywołujące mniej skojarzeń z demonizowaną „warszafką”.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
