David Mitchell - Slade House

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Slade House Autor: David Mitchell Ilość stron: 192 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2017 Cena: 35 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2017-05-09 Ocena: 70/100

W wąskim zaułku nieopodal popularnego wśrĂłd robotnikĂłw brytyjskiego pubu ceglany mur skrywa wejście do Slade House. Drzwi otworzą się wyłącznie w pewnych ściśle określonych warunkach – a wtedy nieznajomy odĹşwierny powita was po imieniu i zaprosi do środka… Z początku nie będziecie chcieli wyjść. A potem odkryjecie, ze wyjść nie moĹźecie. Co dziewięć lat mieszkańcy Slade House – niezwykłe rodzeństwo – wystosowują niepowtarzalne zaproszenie dla kogoś, kto jest inny od wszystkich albo po prostu samotny: nad wiek rozwinięty nastolatek, świeĹźo rozwiedziony policjant, nieśmiała studentka… Co naprawdę dzieje się we wnętrzu Slade House? Dla tych, ktĂłrzy się tego dowiedzą, będzie juĹź za późno…

David Mitchell dał się poznać zarazem jako twĂłrca opasłych tomĂłw, co i mistrz form krĂłtkich (jakkolwiek składających się na większą całość). Tak czy owak kaĹźdorazowo moĹźe on liczyć na coraz większe grono miłośnikĂłw swej prozy, z niecierpliwością wyglądających jej kolejnych odsłon. Nie inaczej było rĂłwnieĹź w przypadku „Slade House”.

Akcja książki jest osadzona „gdzieś” w Anglii, trochę na prowincji, choć nie na tyle głębokiej, by dialekt z Newcastle uchodził w niej na tyle zrozumiały, by nie stanowić przedmiotu drwin i ĹźartĂłw. RĂłwnie dobrze moĹźe to być podlondyńskie przedmieście, co township gdzieś na walijskim czy kornwalijskim pograniczu.



Jak to nierzadko u Mitchella, trudno o jednego wyraźnego bohatera, przeciwnie, autor raz raczy nas światem postrzeganym oczami nastolatka, by następnie ukazać go z perspektywy policjanta po przejściach, i tak dalej, i tak dalej. Tylko szwarccharakterzy są wciąż ci sami.

Czytelnik stosunkowo szybko orientuje się w konstrukcji całości, co w żaden sposób nie umniejsza zafrapowania, ku czemu to wszystko zdąża. Jak zwykle u Mitchella, zakończenie jakkolwiek na swój sposób przewidywalne, mimo to wzbudza emocje, pozostawiając z uczuciem słodyczy, acz doprawionym odrobiną goryczy.

Osoby rozlubowane w twĂłrczości brytyjskiego pisarza tym szybciej połapią się w fabule, gdyĹź garściami czerpie on z motywĂłw rozwiniętych szczegĂłlnie przy okazji „Czasomierzy”. MoĹźna powiedzieć, Ĺźe wręcz zabrakło mu tu odrobiny finezji, tak Ĺźe ostatni rozdział jawi się jako oczywistość.

„Slade House” nie rozczarowuje warsztatem, acz brakuje mu pewnego poloru i świeĹźości. Jakkolwiek rozwija mitchellowskie uniwersum, to zarazem raczej nie zagwarantuje autorowi takich rzesz fanĂłw, jak to miało miejsce w przypadku rzeczonych „Czasomierzy” czy „Tysiąca jesieni Jacoba de Zoeta”. Jest to lektura godna, acz nie rewelacyjna.