David Lagercrantz - Ta, która musi umrzeć

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ta, ktĂłra musi umrzeć (Hon som måste dĂś) Autor: David Lagercrantz Ilość stron: 400 Wydawnictwo: Czarna Owca Rok wydania: 2019 Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Cena: 39,99 PLN Data recenzji: 2019-10-04 Ocena: 50/100

W centrum Sztokholmu znaleziony zostaje martwy mężczyzna. Z pozoru wygląda to na tragiczną śmierć bezdomnego, jednak pomimo cech charakterystycznych jego tożsamości nie udaje się ustalić. Lekarka sądowa, Fredrika Nyman, kierując się swoimi podejrzeniami, kontaktuje się z Mikaelem Blomkvistem.

Dziennikarz niechętnie zabiera się do sprawy. Świadkowie potwierdzają co prawda, Ĺźe mężczyzna kilkukrotnie bełkotał coś pod adresem Johannesa Forsella, szwedzkiego ministra obrony – ale czy faktycznie coś mogło ich łączyć?

Mikael bezskutecznie prĂłbuje skontaktować się z Lisbeth Salander, ktĂłra po pogrzebie Holgera Palmgrena wyjechała z kraju. Blomkvist nie wie, Ĺźe Lisbeth trafiła do Moskwy, by raz na zawsze wyrĂłwnać rachunki ze swoją siostrą Camillą. Salander podjęła decyzję – będzie myśliwą, nie ofiarą.

Mikael Blomkvist wiĂłdł dość spokojną egzystencję pod piĂłrem Stiega Larssona – owszem, od czasu do czasu wpadł na trop jakiejś afery, zgłębiając ktĂłrej tajniki musiał zmierzyć się z ludzkim brudem, czasami wręcz okrucieństwem, daleko mu jednak było do przygĂłd takiego Bonda, Jamesa Bonda. David Lagercrantz szanując spuściznę poprzednika postanowił jednak podążyć inną drogą, o ile jednak początkowo dość nieodległą, to w przypadku „Tej, ktĂłra musi umrzeć” popuścił juĹź wodze wyobraĹşni.

Przedmiotowa pozycja zamyka – przynajmniej wedle dotychczasowych deklaracji – cały cykl i ma stanowić swoiste poĹźegnanie z jej bohaterami. Większa jej część jednak w Ĺźaden sposĂłb na to nie wskazuje, przeciwnie, rodzi wraĹźenie, iĹź ciąg dalszy nastąpi.



Niestety autor nie zna juĹź specjalnego umiaru w angaĹźowaniu swych postaci w najdziwniejsze relacje, kaĹźda nowa persona musi zaś nieść na swych barkach ciężar wręcz egzotycznej niezwykłości. Najzwyczajniej braku postaci zupełnie zwykłych, wręcz szarych, ani skrajnie antypatycznych, ani patetycznie bohaterskich. O ile atutem pierwotnej trylogii „Millenium” była pewna „namacalność” postaci – i to z uwzględnieniem postaci Lisbeth Salander, wszak dowodzącej Wielkie Twierdzenie Fermata – to w przypadku recenzowanej pozycji osoby i wydarzenia sprawiają wraĹźenie – w przenośni, ale i dosłownie – z innego świata.

Nie zmienia to faktu, Ĺźe lektura danej książki postępuje wartko, nie moĹźna bowiem autorowi odmĂłwić warsztatowej sprawności, czytelnik nawet sobie nie do końca uświadamia, w ktĂłrym momencie dotarł do ostatniej strony, od czasu do czasu tylko kręcąc głową na „boskie interwencje” w akcję bądĹş zbyt dogodne rozwiązania poszczegĂłlnych wątkĂłw.

„Ta, ktĂłra musi umrzeć” nie jest książką dorastającą poprzednim odsłonom cyklu, przeciwnie, stanowi bardzo niski punkt na sinusoidzie całej serii. Nie oznacza to, iĹź jest to pozycja jednoznacznie słaba czy po prostu grafomańska, ale pozbawiona jest niezwykłości charakteryzującej nade wszystko pierwsze tomy opowieści.