Clive Barker - Imajica

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Imajica Autor: Clive Barker Ilość stron: 928 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2014 Cena: 59 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-08-20 Ocena: 65/100

Ten wymiar jest jednym z pięciu wchodzących w skład uniwersum nazywanego „Imajicą”, zespołu światĂłw zupełnie niepodobnych do naszego, lecz zaludnionych, rządzonych i nawiedzanych przez istoty, ktĂłrych losy są z naszymi nierozłącznie splecione. Przemierzając Imajicę, Gentle, Judith i Pie'o'Pah odkrywają szlak zbrodni i osobistych zdrad, prowadzący do objawienia, ktĂłry na zawsze zmieni rzeczywistość.

Clive Barker kojarzył mi się dotychczas z dwiema grami komputerowymi, które zresztą były z innej niż preferowanej przeze mnie bajki. Mimo to jednak zdecydowałem się sięgnąć po książkę jego autorstwa, w nadziei, że w razie rozczarowania nie jest to początek żadnego cyklu, który mimo wszystko żal by było porzucić, pamiętając jednocześnie, jak często dobremu pisarzowi twórcy z kręgu innych muz potrafią uczynić krzywdę.

„Imajica” rozpoczyna się dość standardowo – poznajemy małżeństwo skoncentrowane wokół północnych – anglosaskich – wybrzeĹźy Oceanu Atlantyckiego, przechodzące trudne chwile. JuĹź moment później grono osĂłb się powiększa, przy czym kaĹźda z kolejnych pozostaje w związku z pozostałymi. Wszystko niby jest zrozumiałe – aĹź nagle stykamy się z „niesamowitością” rodem z innego świata.



Akcja właściwie jednak ani na chwilę nie nabiera jakiegoś szaleńczego rozpędu. Niby potrafi się ona toczyć w Ĺźywszym tempie, niejednokrotnie raczeni jesteśmy jednak pewną ślamazarnością fabuły, a w sytuacjach, gdy wręcz przydałyby się „dzwoniące dzwony”, narrator jest po angielsku powściągliwy.

Nie oznacza to bynajmniej, iĹźby opisy same w sobie były skąpe, co to, to nie. Uraczeni zostaniemy opisami rozpruwania brzucha Ĺźywej istoty czy teĹź stosunkĂłw o charakterze homoseksualnym (jakkolwiek zakamuflowanym –autor dokonał swego „coming outu” jednak parę lat później). Nie są to opisy na tyle drastyczne, by wywoływały niestrawność, niemniej niejednokroć moĹźna sobie zadać pytanie, czemu dane sceny właściwie służą.

„Imajicę” bynajmniej nie czytało mi się Ĺşle, nie mogłem się jednak pozbyć wraĹźenia, Ĺźe mam do czynienia z twĂłrczością wczesnego Stephensona – świadczącą o sporym talencie pisarza, ale jeszcze nie potrafiącego znaleźć złotego środka pomiędzy tym, co interesujące dla twĂłrcy, a tym, co frapuje czytelnika.