Christopher Paolini - Dziedzictwo, t. 1

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Dziedzictwo, t. 1 (Inheritance) Autor: Christopher Paolini Ilość stron: 400 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2011 Cena: 39,99 PLN

Osoby, ktĂłre miały wątpliwą zapewne przyjemność zapoznać się z recenzją mojego autorstwa „Brisingra” , czyli trzeciej części cyklu piĂłra Christophera Paoliniego, z pewnością nie mają złudzeń, iĹź nie byłem nią szczegĂłlnie ujęty, ba, upatrywałem w niej raczej „produkcyjniaka” powstałego na fali tolkienowskiej fali zainteresowania literaturą fantasy wynikłej z oszałamiającego sukcesu całkiem udanych filmĂłw Petera Jacksona. Trochę czasu jednak upłynęło nim przyszło do powstania czwartej części trylogii (he, he) ją wieńczącej, w skrytości serca liczyłem więc na to, Ĺźe amerykański pisarz jeśli nie bardziej dojrzeje, to chociaĹź oczyta się w kolejnych klasycznych pozycjach gatunku podpatrując co ciekawsze motywy, ktĂłre mĂłgłby następnie skop… tzn. się nimi zainspirować, urozmaicając nieco swĂłj świat AlagaĂŤsii.

Osoby, ktĂłre w odróşnieniu od niĹźej podpisanego były oczarowane twĂłrczością pisarza rodem z Montany, nie powinny się rozczarować sięgając po pierwszą część (tak, tak) zwieńczenia serii, odnajdą w niej bowiem przewidywalność wydarzeń, rozgrywających się na dwĂłch personalnych płaszczyznach, mianowicie skoncentrowanych wokół Eragona oraz jego kuzyna Rorana. JuĹź klasycznie ten pierwszy cudotwĂłrcą nie jest, w odróşnieniu od ostatniego, ktĂłry wszakĹźe wypowiada wręcz zaskakująco głęboką myśl na tle całej literatury heroic fantasy (i tu bynajmniej nie ironizuję pod kątem twĂłrczości Paoliniego, tzn. owszem, pokpiwam, ale i takiego Tolkiena czy Jordana nie wyłączając), Ĺźe zwykli ludzie są mrĂłwkami pod stopami bohaterĂłw-bogĂłw. Choć to dość zaskakujące słowa w ustach człowieka, ktĂłry prostując plotkę o tym, jakoby w jednej bitwie zabił trzystu przeciwnikĂłw wskazuje, Ĺźe było ich tylko stu dziewięćdziesięciu trzech…



Najbardziej irytuje mnie infantylizm nawet nie samej fabuły, stereotypowość – będąca wynikiem bezkrytycznego i pozbawionego oryginalnych cech kopiowania Tolkiena – wyobraĹźeń na temat poszczegĂłlnych ras czy smokĂłw, ale sposĂłb postrzegania przez twĂłrcę – oczyma jego głównych bohaterĂłw – wojny i śmierci. Naturalnie fantastyka to nie rapsod Ĺźałobny i nie kaĹźdy twĂłrca wzorem Brandona Sandersona w ramach happy-endu ze wdziękiem i swadą musi uśmiercać prawie wszystkie swoje postacie, ale byłoby miłe – choćby z pedagogicznego punktu widzenia – dostrzec, Ĺźe zwykły szeregowiec we wraĹźej armii, ginący pod mieczem Eragona/Rorana/Aryi/Aragorna/Gandalfa/Randa al’Thora rĂłwnieĹź prawdopodobnie miał rodzinę, bynajmniej nie z wiedĹşmą, z ktĂłrego to związku mogły się narodzić jedynie półogrzątka ze skrofułami. Jeśli Paolini miał za słabe nerwy, by udać się do hospicjum czy na amerykański oiom, to mĂłgłby chociaĹź sięgnąć po prozę George’a R.R. Martina (a nazwanie jednej z postaci Aryą wskazuje na to, Ĺźe przed zabraniem się za piĂłro tego nie uczynił - no chyba Ĺźe aĹź tak bezczelnie je skopiował).

Stopień złośliwości niĹźej podpisanego osiągnął juĹź chyba poziom zagraĹźający jego psychicznej stabilności – z pewnością bowiem nie zniechęcił osĂłb, ktĂłre z wypiekami na twarzy „połknęły” dotychczasowe trzy tomy trylogii (he, he) – pozostaje mi więc Ĺźyczyć, byśmy w zaczętym właśnie roku 2012 z uznaniem mogli się odnieść do szykowanej w zwieńczeniu deus ex machiny. Oczywiście razem.