Christopher Paolini - Brisingr

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Brisingr Autor: Christopher Paolini Ilość stron: 649 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2008 Cena: 39,99 PLN

Przysięgi i hołdy? Próby wierności? Starcia wrogich sił? Eragon i jego smoczyca Saphira ledwie uszli z życiem z ogromnej bitwy z wojownikami Imperium na Płonących Równinach. Teraz muszą stawić czoło kolejnym niebezpieczeństwom - a także splątanej sieci obietnic i przysiąg, które mogą wymagać niewyobrażalnie wielkich ofiar!

Czy mroczna ręka króla zdławi wszelki opór? To starcie może się stać dla Eragona śmiertelną pułapką...

Pierwszą i podstawową informacją, ktĂłrą osoba świadoma swego recenzenckiego obowiązku winna przekazać czytelnikowi jest w sumie dość nietypowa – otóş wbrew wcześniejszym – pochodzącym bezpośrednio od autora, co przejawiało się chociaĹźby w tytułowaniu cyklu „trylogią – zapowiedziom, „Brisingr” nie wieńczy dzieła. Christopher Paolini przy jego pisaniu doszedł bowiem do konstatacji, iĹź sprawia mu to tyle przyjemności, iĹź chętnie napisałby jeszcze jedną część. W związku z tym nie dane nam jeszcze teraz będzie poznać losĂłw starcia (a moĹźe jednak nie?) Eragona i Saphiry ze złym Galbatorixem.

Zresztą to nie jedyny przejaw wyjątkowej lekkości piĂłra młodego amerykańskiego pisarza. Rozmiary książki dorĂłwnują tym uświadczonym przy okazji lektury „Najstarszego”, podobnie jak wartkość akcji – nie ma zbyt wielu „dłuĹźyzn”, a właściwie jest ich znacząco mniej, niĹź chociaĹźby w poprzedniej odsłonie.



Kolejny raz w sprytny sposĂłb autor streszcza fabułę poprzednich części na samym początku książki, tak by sięgnąć po nią mogli takĹźe czytelnicy, ktĂłrzy nie zapoznali się z „Eragonem” czy „Najstarszym”, jednak osobiście raczej bym odradzał sięganie po recenzowaną pozycję bez głębszej znajomości poprzedniczek, bardzo wiele niuansĂłw, bardzo istotnych dla budowy klimatu, umyka bowiem w odmiennym razie. Sama „sucha” znajomość minionych wydarzeń pozwoli zrozumieć fabułę „Brisingra”, niemniej niejednokrotnie ze względu na brak emocjonalnego zrozumienia postaci ich reakcje mogą wydać się co najmniej przesadzone, by nie rzec, iĹź nieprawdopodobne.

Wokół cyklu juĹź od kilku lat toczy się gorąca dyskusja, czy jest on prawdziwym dziełem, klasą choćby usiłującym dorĂłwnać mistrzom gatunku, czy teĹź raczej komercyjnym wytworem, odpowiednio „opakowanym” i dostosowanym do oczekiwań masowego odbiorcy. Niestety po lekturze „Brisingra” opowiadam się po stronie zwolennikĂłw drugiego stanowiska. Zbyt często Paolini sięga bowiem do pomysłów innych twĂłrcĂłw, zbyt rzadko zaś zdolny jest skonstruować własny koncept. A przynajmniej koncept wartościowy – osobiście bowiem uśmiałem się do łez przy scenie Rorana masakrującego dwie setki przeciwnikĂłw ze szczytu wzniesienia usypanego z ich ciał. Czysty absurd!

Młody wiek twórcy mógł być jego atutem, niestety okazał się raczej brzemieniem. Wśród całego marketingowego zgiełku zabrakło mu chyba po prostu czasu na zastanowienie się, w jakim kierunku chce podążać, co chce przekazać, przez co spod jego ręki wyszedł utwór technicznie bez zarzutu, miałki jednak w warstwie ideowej. Szkoda.