Brian Herbert, Kevin J. Anderson - Diuna. Bitwa pod Corrinem

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Diuna. Bitwa pod Corrinem (Dune: The Battle of Corrin) Autorzy: Brian Herbert, Kevin J. Anderson Ilość stron: 729 Wydawnictwo: Dom Wydawniczy REBIS Rok wydania: 2009 Cena: 59,90 PLN

Tysiące lat temu zamieszkanym wszechświatem wstrząsnął stuletni dżihad przeciwko myślącym maszynom - wojna wolnych ludzi sprzeciwiających się władzy świadomych komputerów i robotów. Niemal sześć dekad po śmierci przywódczyni dżihadu, Sereny Butler, następuje najbardziej krwawy rozdział konfliktu. By złamać ducha wolnych ludzi, Omnius, komputerowy wszechumysł, rozprzestrzenia wirusa, który dziesiątkuje populacje całych planet.

JuĹź staroĹźytni uwaĹźali, iĹź w liczbie trzy kryje się jakaś nieodgadniona tajemnica, magia wyróşniająca ją wśrĂłd nieskończoności moĹźliwości. Liczbie tej przypisywano boskie znaczenie, na liczbie tej orientowano nie tylko największe budowy, lecz takĹźe systemy społeczne i światopoglądowe. Nie wiedzieć czemu jest ona doskonalsza tak od dwĂłch, jak i czterech. A gorącym doń uczuciem zapałali takĹźe pisarze, lubując się w tworzeniu licznych trylogii, Ĺźe o naszym narodowym „Pokrzepicielu serc” nie wspomnę. Trzecią – i ostatnią – odsłoną cyklu jest takĹźe „Bitwa pod Corrinem”.

Autorzy tej prequelowej serii zdecydowali się przy okazji tworzenia jej zwieńczenia na dość ryzykowny krok, a to poprzez gwałtowne przyspieszenie upływającego czasu – datownik pierwszych stron jest bowiem przesunięty o ponad pół stulecia w porĂłwnaniu do ostatniego rozstania z bohaterami. No właśnie, poĹźegnania – nie dane nam będzie uświadczyć tylko nielicznych z nich, bowiem róşnymi „sposobikami” autorzy zapewnili swym pupilom niesamowitą długowieczność, pozwalając sobie dalej korzystać z talentĂłw Voriana Atrydy czy Normy Cenvy, ale teĹź z niecności Rekura Vana czy Yoreka Thurra. Mimo wszystko jest to dość sztuczne i zanadto sprawia wraĹźenie deus ex machiny...



Z kolei niezaleĹźną od autorĂłw wadą recenzowanej pozycji jest okoliczność, iĹź od samego jej początku czytelnik zna – o ile miał wcześniej do czynienia z pierwowzorem piĂłra Franka Herberta do czynienia, co ponad wszelką wątpliwość będzie regułą a nie wyjątkiem - jej zakończenie. Odbiera to wydarzeniom, nawet najbardziej monumentalnym polor jakiegokolwiek dramatyzmu.

Co gorsza jednak, twórcom nie udało się przekształcić tej słabości w siłę, a mianowicie poprzez ubranie jej w szaty fatum, nemezis ciążącego nad bohaterami. Uzasadnienie wrogości między rodami Atrydów i Harkonnenów jest dość sztuczne, niejako dorobione na siłę i co więcej, zupełnie przypadkowe i niespodziewane...

Najdziwniejsze jest jednak to, iĹź „Bitwę pod Corrinem” czyta się chyba najlepiej ze wszystkich dotychczasowych części cyklu. Z jednej strony jest to zasługa gnającej do przodu czystej akcji, z drugiej jednak pozbawienia fabuły jakichkolwiek głębszych niuansĂłw, ktĂłre stanowiły prawdziwy – czasami zaś jedyny – smaczek poprzedniczek. Wszystko jest przewidywalne – tak rozwĂłj wydarzeń, jak i zachowania poszczegĂłlnych postaci.

„Bitwa pod Corrinem” – podobnie jak cały cykl – w Ĺźadnym razie nie wejdzie do kanonu literatury fantastycznonaukowej, wątpliwa teĹź jest jej zgodność z wizją Herberta seniora, co dla wielu z pewnością będzie graniczyło z herezją lub wprost stanowiło przejaw zaprzaństwa. Nie znaczy to jednak, Ĺźe jej lektura oznacza męczarnie, co to to nie! Książka bowiem od strony technicznej jest bez zarzutu. Niestety, brak jej błysku, ktĂłry czyni arcydziełem.