Brent Weeks – Na Krawędzi Cienia

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Na Krawędzi Cienia (Shadow’s Edge) Autor: Brent Weeks Wydawca: MAG Rok wydania: 2010 Ilość stron: 576 Cena: 39,99 PLN

Jakiś czas temu do moich rąk trafiła książka zatytułowana „Droga Cienia”. Był to debiut pisarski Brenta Weeks'a i stanowiła ona pierwszą część trylogii „Anioła Nocy”. Po jej ukończeniu wiedziałem od razu, Ĺźe nabędę kontynuację. W końcu nastał ten wyczekiwany przeze mnie dzień, dzień, w ktĂłrym to mogłem ponownie zagłębić się w przygody, teraz juĹź doświadczonego Kylara i jego przyjaciół, a takĹźe i zaciętych wrogĂłw.

Po szokujących wydarzeniach opowiedzianych w części pierwszej autor daje nam do zrozumienia, że kłopoty głównego bohatera dobiegają powoli końca i ma on szansę rozpocząć nowe życie. I w rzeczy samej, Kylar porzuca zawód siepacza i wraz z ukochaną wyjeżdża z Cenarii. Szczęśliwy koniec? Ciche i spokojne życie do końca swych dni? Nic z tych rzeczy, sielanka bowiem trwa bardzo krótko, a w chwilę po uwierzeniu w możliwość wewnętrznej przemiany Kylar ponownie zostaje zmuszony do przywdziania tuniki, przywołania magicznego ka'kari i wyruszenia po głowy kolejnych ofiar.

Zabierając się do kontynuacji „Drogi” miałem pewne obawy co do jej poziomu, koniec końcĂłw po świetnej części pierwszej postawiłem temu tytułowi bardzo wysoką poprzeczkę, ktĂłrą ciężko było przeskoczyć, aczkolwiek autorowi się ta sztuka udała. Osiągnął to głównie dzięki sporej ilości zmian jakie serwuje nam w trakcie czytania. Poznajemy całkowicie nowe miasto, nowych bohaterĂłw, nowe wątki fabularne, ale przede wszystkim zmienia się styl prowadzenia akcji. Tutaj otrzymujemy znacznie więcej adrenaliny. Podczas gdy w części pierwszej główny bohater robił (a przynajmniej się starał) wszystko według zasad narzuconych przez mistrza, tak tutaj kieruje się przede wszystkim emocjami i wiele razy płaci za to wysoką cenę. Książka jest w duĹźej mierze nastawiona na wartką akcję, ktĂłrej niekiedy się nawet nie będziemy w stanie spodziewać. Oczywiście w dalszym ciągu historia oblana jest litrami tryskającej krwi. Sceny przedstawione przez autora są naprawdę brutalne i przeznaczone raczej dla czytelnikĂłw o mocnych Ĺźołądkach. Nie wymienię tego rzecz jasna jako wady, poniewaĹź sądzę, Ĺźe taki brutalny wydĹşwięk nadaje opowieści dramatyczny tok. Podobnie przedstawia się sprawa ze wszystkimi sytuacjami stricte erotycznymi, scenami nie zmysłowymi, a brutalnymi, brudnymi, niekiedy wręcz obrzydliwymi, ale idealnie pasującymi do reszty.




Na całe szczęście „Na Krawędzi Cienia” nie jest wyłącznie spektaklem brutalności. Wraz z kolejnymi kartkami ponownie pojawiają się nowe okoliczności, w ktĂłrych bohaterowie zmieniają nastawienie. Wielu z nich przechodzi nakreśloną grubymi liniami metamorfozę. Śmiem nawet stwierdzić, Ĺźe dotychczas znane nam postacie rodzą się na nowo, z nowym charakterem, innym poglądem na świat, a takĹźe nadzieją na lepsze Ĺźycie. Ci co dotychczas wydawali się być opryszkami, mordercami czy wyrzutkami ulicy, stają się bojownikami walczącymi w dobrej sprawie.

Czytając tę powieść nie sposób uniknąć wrażenia, że autorowi głowa pękała od pomysłów. To chyba najlepiej tłumaczy fakt dlaczego jest to trylogia, a nie jednoczęściowa opowieść, przy której pewna ilość pomysłów by się po prostu zmarnowała. Ponownie jak w przypadku części pierwszej wielowątkowość fabularna w kulminacyjnym momencie sprowadza się do jednego miejsca, wywołując wulkan wylatujących niczym pocisk wydarzeń, które z początku trudno sobie poukładać, ale z chwili na chwilę jest coraz lepiej. Po raz kolejny wiele elementów połączonych jest ze sobą, dając mieszankę iście wybuchową. Wartka akcja, motyw zemsty, wielka pogoń, a w tle kolejne afery polityczne i walka o tron z przeplatającą się historią o nowych narodzinach zła. Oczywiście raz jeszcze Pan Weeks wyprowadza nas w pole. W jaki sposób? Ano w taki, że do samego końca jesteśmy święcie przekonani, że epilog tego tomu nie pozostawi niedopowiedzeń tak jak jego starszy brat.

Niestety, marzenia o spokojnej końcówce znikają wraz z... ostatnimi słowami spisanymi przez autora! Jest jeszcze gorzej niż w poprzedniczce, tylko tym razem musimy czekać zdecydowanie dłużej na część trzecią. Odkładając książkę cały czas czułem ogromny niedosyt wynikający z takiego właśnie, nic nie tłumaczącego zakończenia. Lecz czy z drugiej strony możemy podliczyć to pod błąd? Owszem z jednej strony jest to skok na pieniądze bo większość tych, którzy czytali tom I i II z pewnością sięgnie i po tom ostatni, ale z drugiej strony takie trzymanie czytelnika w niepewności ma swój urok.

Na Krawędzi Cienia przerosło moje oczekiwania. Nigdy nie przypuszczałbym, Ĺźe kontynuacja moĹźe zaintrygować mnie znacznie bardziej niĹź część pierwsza. W drugim tomie „Anioła Nocy” jest więcej i lepiej. Więcej nowych bohaterĂłw, więcej wątkĂłw, więcej akcji. PoraĹźający koniec i jak zwykle niepewność do samego końca. Doliczmy do tego jeszcze świetne dialogi i naprawdę piękną scenerię (pomijając nieliczne miejsca). ZasłuĹźone 9, z racji tego Ĺźe poziomem przewyĹźsza „Drogę”.

Książka otrzymuję ocenę 9 wg. 10 stopniowej skali Huntera.