Brandon Sanderson - Migawka

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Migawka (Snapshot) Autor: Brandon Sanderson Ilość stron: 96 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2020 Cena: 19 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-11-09 Ocena: 60/100

Gdybyście mogli odtworzyć jeden dzień, jakie mroczne sekrety udałoby się wam odkryć?

Brandon Sanderson stworzył thriller policyjny inny niż wszystkie. Anthony Davis i jego partner Chaz są jedynymi prawdziwymi ludźmi spośród dwudziestu milionów mieszkańców miasta. Trafili tam na podstawie nakazu sądowego, by dowiedzieć się, co wydarzyło się w prawdziwym świecie przed dziesięcioma dniami. To z kolei umożliwi odnalezienie ukrytych dowodów w realnym mieście.

Wewnątrz odtworzonej Migawki 1 maja Davis i Chaz są najwyĹźszą władzą. Ich odznaki pozwalają im ominąć kaĹźdą przeszkodę i lekcewaĹźyć prawa obywatelskie otaczających ich podrĂłbek. Jednak przestępstwa, ktĂłre mają zbadać, wydają im się banalne – do chwili, gdy natrafią przypadkiem na ofiary seryjnego mordercy. I mimo iĹź centrala nie pozwala im przeprowadzić dochodzenia, obaj policjanci postanawiają zignorować ten rozkaz.

Rozpoczęło się polowanie. A choć miasto wraz z podróbkami przestanie istnieć po wyłączeniu Migawki, nie oznacza to jeszcze, że Davis i Chas wyjdą z niego z życiem.

Brandon Sanderson przyzwyczaił swych czytelnikĂłw tyleĹź do niestandardowych pomysłów, co iście „ceglastych” rozmiarĂłw swoich książek. Niestety ostatnimi czasy w tym zakresie zapanowała pewna posucha. Domniemuję, Ĺźe w niemałej części jest to efektem faktu, Ĺźe Amerykanin padł ofiarą własnego sukcesu, co i rusz będąc zapraszanym na róşnorakie konwenty i inne spotkania marketingowe, co i rĂłwnieĹź mocniej angaĹźując się w prace nad ekranizacjami swoich dzieł. Fanom pozostaje więc sycić się jego drobniejszymi dziełami, takimi jak chociaĹźby „Migawka”.

Tytuł ten rĂłwnie dobrze mĂłgłby ukazać się jako opowiadanie objęte jakąś większą tematyczną antologią, nawet bowiem jego niespełna stustronicowy wolumen po części stanowi efekt zabiegĂłw edytorskich, takich jak zastosowanie czcionki „godnych” rozmiarĂłw, znacznych intelinii itp. itd. Podejrzewam, iĹź większość fanĂłw prozy Sandersona upora się z ową książką juĹź przy pierwszym podejściu.



Chcąc nie chcąc bowiem świat wykreowany na potrzeby rzeczonej pozycji nie jest specjalnie nowatorski, nie wymaga przyswojenia stron nowej terminologii czy też spokojnego przestawienia umysłu na nowe realia. Przeciwnie, każda osoba, która miała kiedyś do czynienia z kryminałem noir błyskawicznie odnajdzie się w przyjętej konwencji.

Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe amerykański fantasta poszedł po najmniejszej linii oporu, nic z tych rzeczy. Swoim zwyczajem zmienił jedną czy dwie wartości znanego nam uniwersum, czyniąc je wdzięcznym polem dla refleksji, od ktĂłrych „typowa” literatura chcąc nie chcąc musiała stronić. Całość jest niestety dość przewidywalna – do czego samokrytycznie w posłowiu przyznaje się sam autor – acz sądzę, iĹź wielu czytelnikĂłw o krĂłtszym staĹźu i tak da się zaskoczyć.

„Migawka” to pozycja mniej absorbująca od chociaĹźby takiego „Rytmatysty” czy „Legionu”, jednakĹźe nie Ĺźałuję poświęconego nań czasu. Choć jedna oryginalna myśl jest warta poświęcenia tych kilkudziesięciu minut na dotarcie doń, omawiana powieść zaś tyle w istocie jest zdolna zagwarantować.