Brandon Sanderson - Legion

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Legion Autor: Brandon Sanderson Ilość stron: 208 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2017 Cena: 29 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2017-05-03 Ocena: 75/100

Stephen Leeds jest całkowicie zdrowy na umyśle. To jego halucynacje są szalone.

Stephen jest geniuszem o niezrĂłwnanych zdolnościach, ktĂłry w ciągu zaledwie kilku godzin moĹźe opanować dowolną umiejętność, zawĂłd lub dziedzinę sztuki. Niestety, by pomieścić całą tę wiedzę, jego umysł tworzy wyobraĹźonych ludzi – Stephen nazywa ich aspektami – by zachować i uzewnętrzniać wszystkie informacje. Dokądkolwiek Stephen się udaje, towarzyszy mu druĹźyna wyobraĹźonych ekspertĂłw, ktĂłra udziela rad, interpretuje i objaśnia. Wykorzystuje ich do rozwiązywania problemĂłw... nie za darmo.

Ale jego umysł robi się nieco zatłoczony, a aspekty mają tendencję do Ĺźycia własnym Ĺźyciem. Kiedy pewna firma wynajmuje go do odzyskania skradzionego sprzętu – aparatu, ktĂłry moĹźe rzekomo robić zdjęcia przeszłości – Stephen pakuje się w przygodę, ktĂłra zmusi go do udania się na drugi koniec świata i walki z terrorystami. To, co odkryje, moĹźe podwaĹźyć fundamenty trzech najwaĹźniejszych światowych religii – i, być moĹźe, dać mu niezwykle waĹźną wskazĂłwkę co do prawdziwej natury jego aspektĂłw.

Brandon Sanderson jest niezwykle płodnym pisarzem, tak pod względem liczby publikowanych książek, jak teĹź ogĂłlnej objętości stron wychodzących spod jego piĂłra. MoĹźna jednak odnieść wraĹźenie, Ĺźe w ostatnim okresie podliczył on sobie, Ĺźe bardziej opłacalne jest wydawanie pozycji niewielkich, przy tym samym nakładzie sił pozwalających w sumie zwiększyć oczekiwania finansowe. Kolejnym przejawem tego modus operandi jest „Legion”.

Od samego początku podziwiałem u amerykańskiego pisarza łatwość, z jaką kreuje on katalog praw, ktĂłrymi rządzą się kolejne przedstawiane przez niego światy – sandersonowska magia nie jest tym samym, co u Tolkiena czy innych twĂłrcĂłw heroic fantasy, posiada ona swe własne (często logiczniejsze niĹź w kanonie) ograniczenia. Podobnie przedstawia się konstrukcja głównych bohaterĂłw, często niezmiernie dalekich od bohaterskości. I tak główny bohater „Legionu” jest… schizofrenikiem.



No, moĹźe nie tak do końca, a juĹź z pewnością nie jest on typowym schizofrenikiem, raczej geniuszem, ktĂłrego rozliczne talenty przyjmują świadomie jak najbardziej spersonalizowaną formę. Gdy chce więc zdać się na analityczne myślenie, polega na „podręcznym” filozofie, gdy potrzebna jest mu znajomość językĂłw obcych, towarzyszy mu przywołana filoloĹźka, podobnie jak ekspert w zakresie bezpieczeństwa (tzw. „mięsień”) i tym podobne.

Niestety, liczba członkĂłw zespołu „operacyjnego” jest ograniczona do klasycznego – właściwego dla gier RPG (dlaczego?) – „pięciopalczastego” – zestawu, co jest sprytnym pisarskim wybiegiem, pozwala bowiem Sandersonowi dość łatwo zapanować nad sytuacją. Niestety czytelnik odczuwa tu rozczarowanie, chciałby bowiem poznać co bardziej egzotycznych towarzyszy. To trochę jak pokazać dziecku cukierka, a następnie go schować.

Akcja książki dzieli się w istocie na dwa nieco bardziej rozbudowane opowiadania, przy czym drugie jest dwukrotnie obszerniejsze od pierwszego. Między nimi występuje określony związek, acz nie na tyle mocny, by nie można było ich przeczytać w odwróconej kolejności. Aż dziw bierze, że autor nie zdecydował się ich opublikować rozdzielnie.

Jak to u Sandersona, fabuła jest wciągająca, postacie i wydarzenia przemyślane, potencjalne zaś luki na tyle zręcznie zakamuflowane, że nie rzucają się od razu w oczy. Czytelnikowi dane będzie zresztą uświadczyć typowego dla Amerykanina humoru, przejawiającego się nade wszystko w komizmie sytuacyjnym.

„Legion” okazał się całkiem ciekawą lekturą, bardziej niĹź „Idealny Stan” czy „Dusza cesarza”, i to pomimo osadzenia go w realiach doskonale znanego mu – a przez to nużącego – świata. Główną wadą książki jest jej dość nikła objętość, całość aĹź prosi się o ubranie w „ceglaste” szaty.