Andrzej Ziemiański - Pomnik cesarzowej Achai. Tom V

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Pomnik cesarzowej Achai. Tom V Autor: Andrzej Ziemiański Ilość stron: 960 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2016 Cena: 54,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-06-22 Ocena: 65/100

Pomnik cesarzowej został ukończony. Budulec to tuziny ludzkich istnień, tryliony ognistych emocji i emanacja siły maluczkich. Epickie zakończenie porywającej historii o sile kobiet i światach równoległych. Wielki finał sagi porwie was do ostatniej kropli krwi zapisanej czarną czcionką na kartach powieści.

Andrzej Ziemiański dość długo – biorąc pod uwagę jego dotychczasowe tempo (George R.R. Martin mĂłgłby tylko pozazdrościć) – kazał czekać czytelnikom na piątą odsłonę swego cyklu poświęconego, tytularnie, pomnikowi cesarzowej Achai. Co więcej, znając lekkość piĂłra tego pisarza wcale nie musiało to oznaczać zwieńczenia opowieści. W końcu jednak czytelnikowi dane będzie uświadczyć jednego i drugiego.

„Tom V” wita czytelnika uczuciem, ktĂłre obrazowo zmieścić moĹźna by było w słowach „ale o co chodziło?”. Niby wszystkie postacie są juĹź znajome, niby szybko idzie przypomnieć sobie główne wątki, ogrom treści pozostawionej za plecami daje jednak o sobie znać, zwłaszcza, Ĺźe autor nie jest skłonny ku jakimkolwiek wprowadzeniom przypominającym. Nie jest to jednak waga, lecz raczej przyczynek ku stwierdzeniu, Ĺźe warto wcześniej sięgnąć po jakoweś streszczenie albo teĹź przeczytać całość za jednym podejściem.



Paradoksalnie jednak Andrzej Ziemiański w dość zadziwiający sposĂłb potrafi połączyć lekkość piĂłra ze ślamazarnym tempem rozwoju akcji. Jak na gabaryty bowiem przedmiotowej pozycji „dzieje się” naprawdę niewiele, i to choćby w porĂłwnaniu do wcześniejszym odsłon cyklu.

Polski pisarz pozwolił sobie takĹźe na dość proste (literackie) triki z rodzaju powtĂłrek z rozrywki. Ot, tytułem przykładu wprowadza do opowieści nowe postacie – Foe i Naan – ktĂłrych losy stanowią swego rodzaju kalkę początkowych dziejĂłw Shen czy Kai. Owszem, to chwyta, ale przy odrobinie refleksji czytelnik uświadamia sobie, Ĺźe w istocie jest to swego rodzaju odgrzewany kotlet.

Tychże zresztą jest więcej, by wspomnieć chociażby o polskich Tatarach, czy o ponownym wyścigu. Nie sposób też pozbyć się wrażenia, iż niektóre wątki autor chciał pociągnąć w nieco inną stronę, niż ostatecznie to uczynił, niekoniecznie z korzyścią dla efektu.

Wszystkie powyĹźsze zastrzeĹźenia nie zmieniają faktu, Ĺźe całość czyta się sprawnie, a autor nawet w pewien sposĂłb podołał ciężarowi domknięcia szeregu wątkĂłw, ktĂłre – mogłoby się zdawać – zmierzały ku coraz bardziej niemoĹźliwym implikacjom.

Tom V „Pomnika cesarzowej Achai” to była zaiste ostatnia dobra okazja na zakończenie opowieści, choć nie wszystkie zabiegi i rozwiązania fabularne zasługują na wysoką ocenę. Przy pewnym kręceniu nosem i krzywieniu się czasu spędzonego na lekturze nie sposĂłb uznać za stracony – o ile nie poszukiwało się czegoś kompletnie oryginalnego bądĹş absolutnie wybitnego.