Andrzej Ziemiański - Virion. Szermierz natchniony. Legion

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Virion. Szermierz natchniony. Legion Autor: Andrzej Ziemiański Ilość stron: 576 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2023 Cena: 69,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2023-02-17 Ocena: 65/100

Upadek jest nieunikniony. Syrinx zostanie zdobyte i splądrowane. Głowa cesarza potoczy się po marmurowej posadzce. Cesarstwo pogrąży się w chaosie i zniknie z map świata.

Plan spiskowców jest doskonały i musi doprowadzić do takiego właśnie finału. Rozumie to nawet Taida. Virion również to rozumie. Tylko...postanowił nie przyjmować tego do wiadomości.

Andrzej Ziemiański lubi stosować zabieg niewielkiego przeskoku czasowego między historiami opowiadanymi w poszczegĂłlnych tomach – pozwala to zachować zasadniczą ciągłość snutej opowieści, a zarazem zaskoczyć czytelnika, przy okazji pozwalając na wprowadzenie nowych wątkĂłw. Podobnie rzecz się ma z „Legionem”, w fabule ktĂłrego czytelnik dość szybko się odnajduje, mimo Ĺźe początkowo wydaje się on częściowo „niekompatybilny” ze zwieńczeniem „Pustyni”.

Konfuzja towarzyszy jednak lekturze nawet nie tylko pierwszego rozdziału, co jego początkowej części, szybko doczekuje się ona stosownego wyjaśnienia, czytelnik zaś wraca w znane sobie juĹź koleiny – znane i zasadniczo lubiane. Nawet jeśli groteskowe czy wprost absurdalne.



Urokiem pióra wrocławskiego pisarza jest nawet nie zdolność, co wręcz łatwość, z jaką autor nakłania czytelnika do uwiedzenia się konceptom tyleż zabawnym, co wręcz kuriozalnym. O ile choćby taki Terry Pratchett szybko zaczął wplatać w kanwę swych powieści traktujących o Świecie Dysku poważniejsze wątki, jak też przesuwać w ich kierunku ciężar całości, o tyle u Andrzeja Ziemiańskiego czytelnik ma do czynienia z niemal nieustannym rechotem. Na dobre i złe.

Trochę szkoda jednak, Ĺźe czasami szwankuje logika rozwoju wydarzeń, a wcześniejsze „przeraĹźacze” okazują się dość bezzębnymi strachami na wrĂłble. Trochę nienaturalne – aĹź w stopniu zabawnym, acz niekoniecznie zamierzonym przez autora – są rĂłwnieĹź nawiązania do wcześniej stworzonych tomĂłw (a traktujących o wydarzeniach późniejszych).

Cykl „Szermierza natchnionego” kończy się w sposĂłb zborny i spĂłjny ze sposobem jego zapoczątkowania, jakkolwiek by ten oceniać. PiĂłro twĂłrcy „Achai” nie straciło na lekkości, a jego powab pozostał niezmienny.