Wiking - recenzja filmu

Wikingowie skolonizowali nie tylko liczne wyspy i lądy o klimacie niespecjalnie zachęcającym kogokolwiek innego, lecz rĂłwnieĹź umościli sobie całkiem wygodne i pokaĹşne legowisko w wyobraĹşni współczesnych. Sukces moĹźe jednak stanowić rĂłwnieĹź zagroĹźenie – o czym doskonale mogły się zresztą przekonać ofiary łupieĹźcĂłw z północy – a to choćby z uwagi na dalszy wzrost oczekiwań. Z mnĂłstwem narosłych mitĂłw postanowił jednak się zmierzyć Dave Eggers. Z jakim rezultatem?

Osoby udające się na seans kinowy w oczekiwaniu na kolejne (mega)widowisko quasi-historyczne – na wzĂłr hitĂłw Ridley’a Scotta – mogą łatwo uświadczyć nie lada zaskoczenia, niekoniecznie zresztą przyjemnego. Miast bowiem odwiecznych opowieści o chwale, cierpieniu i zdradzie z posoką w tle wkraczają w świat magii, zamieszkany przez byty zupełnie odmienne, a jednak namacalne, w sposĂłb realnie wpływające na losy Ĺźyjących.



Świat wikingów był zaś światem dość depresyjnym, i to nie tylko z uwagi na właściwy dlań klimat oraz przepełnienie przemocą, lecz również kulturę i religię do cna pesymistyczną, jeśli choć odrobinę się nad nią zastanowić. W konsekwencji niełatwo o ból głowy i wręcz zmęczenie podczas obcowania z najnowszych obrazem Eggersa.

Główny bohater, niejaki Amleth (tak, jest on – podobnie jak jego historia – pierwowzorem szekspirowskiego Hamleta) – przez większość czasu posługujący się zresztą odmiennym imieniem – to uosobienie nordyckiego machoismu. Trudno jednak o utoĹźsamienie się z nim, jak choćby z Conanem Barbarzyńcą, do czasu aĹź odkrywa on w sobie coś więcej niĹź pustkę domagającą się wypełnienia krwią.



„Wiking” to film zdecydowanie nie dla kaĹźdego, a elementem odstręczającym tylko w pewnym stopniu będą przepełniające go sceny przemocy. Jest to film dla zdeklarowanych miłośnikĂłw realiĂłw, wymagający pewnej ich znajomości, zarazem jednak jest dość prawdopodobne, Ĺźe z tych samych względĂłw moĹźe się on okazać… nudny.