WiedĹşmin: Zmora Wilka - recenzja filmu

W końcu my, Polacy, doczekaliśmy się czegoś, co moĹźna by określić mianem globalnie znanego uniwersum. Owszem, świat Białego Wilka bynajmniej nie moĹźe stawać w szranki z gwiezdnowojennymi czy marvelowskimi franczyzami, niewątpliwie rĂłwnieĹź dla mnĂłstwa rodakĂłw imiona Yarpena czy Yennefer są kompletnie obce – cóş dopiero mĂłwić o mieszkańcach innych kontynentĂłw! – niemniej jednak Geralt wraz z kompanią zdołał się wedrzeć juĹź do świadomości osĂłb licznych ras i narodowości, znajdując swe miejsce chociaĹźby na ostatnich igrzyskach olimpijskich, bynajmniej nie dzięki Polakom. A specyfiką globalnych marek jest kolonizowanie przezeń kolejnych i kolejnych form, tak więc po serii książek, gier komputerowych i serialu aktorskim (o wcześniejszych krajowych podejściach do wielkiego oraz srebrnego ekranu miłosiernie zapomnijmy) doczekaliśmy się pełnometraĹźowego anime.

Osoby zmęczone Geraltem z Rivii przymierzającym się do wyjrzenia z lodĂłwki mogę jednak uspokoić – akcja „Zmory Wilka” koncentruje się bowiem na osobie jego mentora, czyli Vesemira, i to w czasach, gdy był on jeszcze „młody i piękny”. Co więcej, wiedzie on Ĺźywot daleki od odpowiedzialnego i smutasowego modelu właściwego dla dotychczasowych wizji tej postaci. Nie da się ukryć, Ĺźe tego rodzaju zarys scenariusza to prawdziwy fabularny evergreen i w przypadku danego utworu nie moĹźna mĂłwić o wytyczeniu nowych standardĂłw.



Nie oznacza to bynajmniej, iĹź scenarzysta – tj. Beau DeMayo - nie miał w ogĂłle pomysłu na historię. MoĹźna wręcz odnieść wraĹźenie, Ĺźe było wręcz przeciwnie – musiał on dokonywać selekcji z mnĂłstwa opadających nań pomysłów, z ktĂłrych wiele samych w sobie godnych było dłuĹźszego rozwinięcia. Niestety dla efektu końcowego nie było to specjalnie korzystne, większość wątkĂłw została bowiem potraktowana wręcz po macoszemu, nie sposĂłb bowiem nie uznać, Ĺźe pod względem formy lepiej by się sprawdziła konwencja miniserialu a nie filmu pełnometraĹźowego. W konsekwencji akcja prze naprzĂłd z iście straceńczym tempem, choć co i rusz uświadcza dziwacznych pauz służących przejściu do kolejnego tematu.

Podkreślić rĂłwnieĹź naleĹźy niemałe bogactwo nagromadzonych aluzji i easter-eggĂłw, z ktĂłrych jednak wiele zostanie wychwyconych tylko przez zdeklarowanych miłośnikĂłw prozy Andrzeja Sapkowskiego. Oryginał został bowiem potraktowany powaĹźnie, nie tylko jako ĹşrĂłdło inspiracji – choć nie w sposĂłb niewolniczy.



Ilekroć krajowy widz na liście napisĂłw dostrzega nazwisko Tomka Bagińskiego, zwykł on oczekiwać animacji wyznaczającej nowy standard fotorealizmu, jednakĹźe „Zmora Wilka” stanowi krok w innym kierunku, bardziej przypominając dzieła studia Ghibli. Co bynajmniej nie jest zarzutem.

„WiedĹşmin: Zmora Wilka” z pewnością zostanie uznany przez fanĂłw za dzieło godne uniwersum, choć z pewnością nie najwybitniejsze, trudno bowiem się spodziewać, by przekonał on widzĂłw „niedzielnych” do sięgnięcia po inne produkcje w nim osadzone. Jest jednak na tyle dobrym filmem, iĹź nie byłbym zaskoczony rozwijaniem przyświecającej mu idei.