Zdaniem Klemensa

„Nie czas umierać” jest filmem mocno nierealistycznym – nie dość, Ĺźe Bond ordynarnie ścina zakręty na gĂłrskich serpentynach, to siedząca obok* pasaĹźerka instruuje go**, Ĺźeby przyspieszył… A tak powaĹźniej, to po seansie nie jestem wstrząśnięty, lecz z pewnością zmieszany.

Jakkolwiek obejrzałem większość filmĂłw z czołowym asem brytyjskiego wywiadu w roli głównej, to w Ĺźadnym razie nie określiłbym siebie mianem fana postaci ani serii – doceniam kulturotwĂłrczą rolę cyklu, jak teĹź jej blockbusterowość, nie zaliczam się jednak do bywalcĂłw premierowych seansĂłw. Dotychczas konstrukcja całości wspierała mnie w tej postawie, znajomość poprzednich odsłon zwykła bowiem być kompletnie zbędna – jasne, w tle szeregu z nich majaczyła złowroga organizacja kierowana przez zapamiętałego miłośnika jednego futrzaka, owszem, widz zwykł być konfrontowany z niejednym „mrugnięciem oka”, lecz były to detale w Ĺźadnym razie nie uniemoĹźliwiające delektowania się dowolnym odcinkiem w rĂłwnie dowolnej kolejności. Ale nie tym razem, a początkowa konfuzja moĹźe być dość męcząca w perspektywie niespełna trzygodzinnego seansu.



Osobiście zwykłem się zaliczać do zwolennikĂłw odświeĹźonej postaci 007 w kreacji Daniela Craiga, jak teĹź mniej kanonicznego podejścia do szeregu klasycznych klisz, wbrew bodaj większości fanboy’Ăłw bardzo pozytywnie oceniałem „Quantum of Solace” za całkiem realistyczne zidentyfikowanie głównych światowych zagroĹźeń w agresywnym transgranicznym kapitale. Niestety właśnie bezwzględne prawa marketingu nie pozwoliły na zakończenie serii na „Skyfallu”, lecz wymusiły dalszą produkcję, prowadzącą w istocie do zjadania własnego ogona.

„Nie czas umierać” stanowi w mych oczach karkołomną prĂłbę oĹźenienia „starego” z „nowym”, czasami o całkiem ciekawych efektach, lecz ostatecznie skutkującą mezaliansem. NiektĂłre sceny aĹź się skrzą bardzo subtelnym i inteligentnym humorem o świetnym wyczuciu czasu, czasami widz raczony jest nawet odwołaniami do innych klasykĂłw, jak chociaĹźby „Forrest Gump”, jednakĹźe tylko po to, by stworzyć dysonans z mocno siermiężnymi scenami odwołującymi się do machismo z epoki właściwej dla Iana Fleminga, brawurowo nakręcone ujęcia Bonda w „trybie komandosa” ze znakomitym ukłonem w stronę kanonu następnie giną przytłoczone rozbrajająco nudną i miałką sceną konfrontacji z głównym szwarccharakterem.



Ten ostatni stanowi zresztą doskonałe podsumowanie całości - Rami Malek moĹźe wznosić się i na szczyty gry aktorskiej, a i tak jego postać jest po prostu nudna i daleka od zapadnięcia w pamięć na tle plejady wcześniejszych złoczyńcĂłw, ba, sprawia wręcz wraĹźenie wyjętej z lamusa epoki Seana Connery’ego i Rogera Moore’a. Chyba tylko postacie kobiece są ciekawsze na tle wcześniejszych „bondynek”…

„Nie czas umierać” to przykład filmu tworzonego pod hasłem „więcej, więcej, więcej”, ktĂłre prostą drogą prowadzi do zwykłego przesytu. Nie sposĂłb nie zauwaĹźyć, Ĺźe za obrazem tym nie stał jeden scenarzysta, lecz cały ich zespół, a przepis „niezła piosenka tytułowa + niepozbawiona rozmachu ścieĹźka muzyczna + dobra gra aktorska + rzetelne efekty specjalne + … + … +” wcale nie musi skutkować dziełem zapadającym w pamięć na lata. „Casino Royale” było ryzykownym, lecz rĂłwnieĹź wcale udanym wymyśleniem „Bonda” na nowo, ale ta formuła juĹź uległa wyczerpaniu. Konieczność zmiany odtwĂłrcy głównej roli zdaje się najmniejszym z problemĂłw dysponentĂłw marki.

* - To akurat dość realistyczne.
** - To tym bardziej.