Diuna. Część druga - recenzja filmu

Recenzując pierwszą „Diunę” wedle wizji Denisa Villeneuve’a wyraziłem obawę o powstanie ciągu dalszego, a to z uwagi na potencjalną zbytnią hermetyczność tak pomysłu Franka Herberta, jak i wolę jej niezbyt „dynamicznej” adaptacji przez kanadyjskiego reĹźysera. Na szczęście nie doceniłem widzĂłw, ktĂłrzy zagłosowali nogami i, co waĹźniejsze, portfelami inaczej. W konsekwencji doczekaliśmy się odsłony drugiej, ukierunkowanie na zakończenie wcześniejszych wątkĂłw.

Oczywiście na względzie naleĹźy mieć fakt, iĹź oryginalny cykl Franka Herberta liczy sobie raptem sześć tomĂłw, tymczasem „Diuna. Część druga” nie wprowadza w błąd swoim tytułem – wciąż mamy do czynienia z historią opowiedzianą w pierwotnej opowieści. Poniekąd więc stanowi ona „obowiązek” dla widzĂłw „jedynki”, ale zarazem moĹźe stanowić satysfakcjonujące zwieńczenie dla osĂłb nieco zmęczonych sagą o Arrakis.



Osoby utyskujące nad Ĺźeńskim Lietem Kynes w poprzednim obrazie muszę zaniepokoić faktem, iĹź rĂłwnieĹź „Część druga” modyfikuje niektĂłre motywy oryginalnej historii. Mogę jednak uspokoić stwierdzeniem, Ĺźe modyfikacje te nie są zbyt drastyczne, a raczej są one ukierunkowane na domknięcie wątkĂłw niĹşli otwarcie nowych pod kątem punktĂłw wyjścia dla kolejnych i kolejnych sequeli.

Atutem obrazu Denisa Villeneuve’a jest w mej ocenie zachowanie niespiesznego tempa poprzedniego filmu. Nie da się ukryć, Ĺźe dość powszechnie utyskiwania nad pierwszym podejściem Davida Lyncha do opowieści o Kwisatz Haderach często sprowadzały się do braku balansu, drastycznego przyspieszenia historii w jej zaawansowanej fazie. Tego u Kanadyjczyka nie ma, Muad’Dib staje się nim a nie takowym się objawia. Choć sen podczas seansu widza nie zastanie niepostrzeĹźenie.



„Diuna. Część druga” zaspokoiła moje nadzieje rozbudzone obrazem z 2021 roku. Zarazem uświadamia ona, jak monumentalną powieść stworzył Frank Herbert i jak niemoĹźliwym zadaniem jest oddanie podczas kinowego seansu (nawet rozłoĹźonego na dwa podejścia) uczuć i emocji towarzyszących lekturze pierwotnego tekstu.